ميوه درSaintpaulia، کپسول استوانهاي (cylinderic) يا subgloboseاست.کپسول ممکن است کوتاه وعريض، و يا بلند وباريک باشد. ساقهها دو تا 10 گل و يا بيشترحمل ميکند. به طور معمول کاسبرگها، ساقهاصلي و ساقه فرعي گياه با موهاي غدهاي پوشانده شدهاند(اسميت18،2008). Saintpauliaگياهي سايه دوست بوده و در آب و هواي مرطوب در جنگلهاي داراي تاج با ارتفاع 1400 متر از سطح دريا رشد ميکند(جانسون19،1978؛استوود 20،1998).بنفشه آفريقايي ليتوفيتيک بوده و به طور عموم در سطح سنگها رشد ميکنند. اما گاهي اوقات نيز در جنگلهاي گلدار بر روي گياهخاک و حتي به عنوان اپيفيت بر روي درختان نيز زندگي ميکنند(کله ماين212008).باززايي اين گياه از طريق بذر، برش برگ و از طريق بخشهاي قديمي اين گياه است((کله ماين ،2002و2005).
1-2 خاستگاه و پراکنش بنفشه آفريقايي
تاريخچه کشف اين گياه به سالهاي 1858 و 1893 بر ميگردد که توسط بارون والتر فونت سنت پل در تانزانيا و کنيا کشف گرديد(هرمن وندلند22) باغبان، تاکسونمويست و مدير باغ گياهي هرن هاوسن23سلطنتي در هانوفر آلمان، اولين بار شرحي از اين گياه نوشت. او اين گياه را در خانواده Gesneriaceae قرار داد و به آن نام Saintpaulia را به افتخار Baron Walter von St.Paul-lllaire داد(پيلون24،2010 .(
جنگلهاي کوههاي Arc تانزانيا و کنيا به عنوان يک ناحيهي پراکندگي زيستي شناخته شده چرا که از لحاظ گياهان اندميک و گونههاي جانوري ثروتمند هستند. کوههاي Arc شرقي 1000 تا 2800 متر بالاي سطح دريا قرار داشته و آنها اغلب به جنگلهاي ايسلند ميرسند که به وسيله دريايي از درختان خشک ساوانا احاطه شده است. گونههاي زيادي اندميک Arc شرقي مي باشند که اين تنوع به دليل موقعيت جغرافيايي اين کوهها است(لاوت25، 1993 ؛ مبوديا26،2002). جمعيتهايSaintpaulia تفاوتهايي را از لحاظ ساختاري دارند که در نتيجة آشيانه اکولوژيک مخصوص گونهها است. اين گمانه وجود دارد بخشهاي مختلف جنگلها نيز ساختار گياه را تحت تاثير قرار مي دهد(جانسون، 1978؛ استوود، 1998).
1-3 گونههاي مهم بنفشه آفريقايي:
تا سال 2006 ميلادي 20 گونه Saintpaulia، به علاوهي 4 واريته آن شناسايي شدکه در تاکسونومي B.L.Burrt قرار گرفتند. مطالعات اخير نشان داد که بسياري از اين گونهها به دليل تفاوتهاي کم ژنتيکي و مورفولوژي به سختي قابل تشخيص هستند.در تازهترين طبقهبندي که در سال 2009 به رسميت شناخته شده است، نه گونه، هشت زير گونه و دو رقم ديگر اضافه شد که اسامي چند گونه آن در زير ذکر شده است.
(1S. Brevipilos2)S. Confuse3) S. Difficilis(4S. Diplotricha5) S. Goetzeana(6S. Grandifoli((7S. Grotei(8S. Inconspicua(9 S. Intermedia(10 S. Ionantha(11 S. Magungensis(12 S. Nitida(13 S. Orbicularis(14 S. Pendula(15 S. Shumensis(16 S. Tongwensis(17 S.
Velutina

1-4 برخي گونههاي فهرست شده به دنبال طبقه بنديBurtt.
1. S. ionantha، به طور کلي اين گونه با عنوان “بنفشه آفريقايي” درجهان شناخته شده است وارقام به دست آمده از اين گونه بيشترين ميزان فروش را از نظر تجاري دارند.اين گونه به عنوان يک گونه جديد توسط وندلند درسال1893 توصيف شد. دو گياه ionantha Petrocosmea . و Saintpaulia kewensis بااين گونه synonymizedهستند. اين گونه از نقاط مختلف در تانزانيا جمع آوري شد، اما به طور معمول درنزديکي سطح دريا و يا در دشتهاي ديگر يافت شده است. گل S.Ionanthaآبي متوسط و4-8 عدد در هرساقه است. برگها دندانهدار و سبز تيرهاند. گياهان به طور معمول به صورت روزت رشد ميکنند. اين گونه ها مي تواند به رشد خود ادامه دهند و تا قطر 45سانتي متر نيز ديده شده است.
2. S. brevipilosa اين گونه توسط بانتر 27در سال 1959 در کوههاي نگورا28در ارتفاع 1000-1100 متر جمع آوري شده و به عنوان يک گونه جديد توسط بلباتردر سال 1964توصيف شد. برگها به ظاهر تنها در لبهها داراي کرک هستند. اما بررسي دقيق با يک لنز نشان ميدهد که سطح بالايي نيز داراي پوشش بسيار ضخيم از موهاي کوتاه راست قامت است. گلها کوچک، تعداد آنها در هر ساقه به طور معمول 4-8 عدد مي باشد، و رنگ آنها بنفش روشن با مراکز ارغواني تيره است. برگها نازک بوده و در اطراف آن سبز روشن هستند. اين گياه به طور معمول به صورت روزت رشد ميکند، در حاليکه دمبرگ اغلب پيچ و تاب خورده اند در نتيجه برگها مسطح نيستند.
3. S.difficilisاين گونه گياهي براي اولين بار توسط بانتر در سال 1939 در کوههاي شرق يوسامباراس29جمعآوري شده و به عنوان يک گونه توسط بل بارت 30در سال 1958 معرفي شد. گل difficilis S. اندازه متوسط داشته، 5-7 گل در هر ساقه بوده و رنگ آن آبي تيره است. برگها کشيده و نازک مي باشند. برگهاي جوان به شدت دندانه دار بوده، اما به تقريب در سنين بعدي صاف ميشوند. برگها در بيشتر موارد به رنگ سبز چارت روس31 است. اين گياه به طور معمول با تاج واحد رشد ميکند.
4. S. goetzeana در سال 1898 اين گونه توسط گوتز32 ، از کوه آلوگورا 33 در تانزانيا جمعآوري شد و به عنوان يک گونه در طبقهبندي انگلر در سال 1900 شرح داده شد. اگر چه اين گونه يکي از قديميترين گونههاي Saintpaulia شناخته شده است، رشد اين گياه بسيار دشوار بوده و به ندرت گل مي دهد. اين گونه در ارتفاعات 1300-2000 متر به عنوان يک گياه در سطوح سنگ در سايه در اعماق جنگلهاي انبوه بلند جمع آوري شده است و اين شرايط است که به راحتي نمي توان در کشت و تکثير اين گياه ايجاد کرد. در صورت گلدهي، گلها کوچک، 1-2 در هر ساقه و لوب بالايي، ياسي بنفش و لوب پاييني سفيد است. برگها سبز کوچک، گرد و تيره با لبههاي صاف است.
5. S. velutina. اين گونه زيبا، گونهاي گرمادوست بوده توسط34پتر در سال 1916 در کوههاي غرب يوسامبارا تانزانيا، در ارتفاع 900 متر جمع آوري شد. در سال 1958 توسط بل بارت شرح داده شد. گل کوچک، 6-12 گل در ساقه، رنگ گل به طور تقريبي بنفش و ممکن است لبهها سفيد باشند. ?? برگها قلبي شکل، داراي بافت مخملي، و به دليل موهاي بلند که از سطح به بيرون آمدهاند به رنگ سبز تيره مشاهده ميشود(بتويک35، 1993).
1-5 کشت و تکثير:
تعداد بسيار کمي از ارقام Saintpauliaاز بذر به دست ميآيد. ولي بايد اين نکته را ياد آور شد که روشاصلي انتشار اين گياه توسط قلمه برگ و کشت بافت است چرا که دانهها بسيار کوچک است. حدود يک ميليون دانه درهر اونس است و براي جوانه زني دانه به رطوبت بالا و آبياري غير مستقيم احتياج بوده که در اين صورت جوانهزني در حدود 25 روز بعد انجام ميشود.
1-6 شرايط کشت بنفشه آفريقايي:
شرايطي که بنفشه آفريقايي در آن رشد ميکند با گياهان گلخانهاي ديگر متفاوت است. در نتيجه محيطي که براي رشد اين گياه لازم است بايد از لحاظ نور، دما و رطوبت تحت کنترل باشد.
1-6-1 دما:
اين گياه بيشتر به دماي شبانه احتياج دارد. دماي شبانه در زمان فاز رويشي بايد 68 تا 70 درجه فارنهايت و دماي روزانه بين 75 تا 80 درجهي فارنهايت باشد. ميانگين دماي روزانه 77 درجه فارنهايت باعث ايجاد برگهاي آنفولد36 ميشود. زماني که دماي روزانه بيش از 85 درجهي فارنهايت باشد رشد گياه کاهش پيدا کرده و گلدهي زود هنگام ميشود. دما به عنوان فاکتور اصلي براي افزايش و يا کاهش سرعت گل دهي محسوب ميشود. نمو گل در بنفشهي آفريقايي را ميتوان به 9 مرحله تقسيم کرد:
1: نمايان شدن جوانه در محور برگي( اندازهي 2 ميلي متري)
2: ساقه گل شروع به طويل شدن کند.
3: ساقه گل شروع به خم شدن کند.
4: رشد ساقه تا زماني که بتواند از جوانه ابتدايي پاسداري کند.
5: ساقه گل به طور کامل خم شود.
6: گل آذين از طريق کانوپي37برگي شروع به بيرون آمدن کرده، گل شروع به راست شدن ميکند.
7: ساقه گل به طور کامل صاف و يا راست شود.
8: گلهاي ابتدايي باز شوند.
9: پنج گل در گياه باز شوند.
1-6-2 نور:
کلمه فتوسنتز به معناي کارخانه توليد کربوهيدرات (قند و نشاسته) که ضروري براي رشد گياه است مي باشد. نور براي توليد انرژي استفاده ميشود. دي اکسيد کربن موجود در جو و آب موجود در خاک به عنوان مواد اصلي اين کارخانه محسوب ميشوند که اين فرايند در بخشهاي سبز گياه که داراي کلروپلاست هستند رخ ميدهد.دو دانشمند به نامهاي ادوارد و بارفورد38 در 1990 ميلادي اين پيشنهاد را دادند که 12 تا 17 ساعت روشنايي در روز براي رشد و گلدهي Saintpaulia مناسب است. زمان لازم براي گياه 17 ساعت روشنايي است. در هر حال هرچند که گياه در شب خواب استولي فرايندهاي ضروري در رشد گياه در چرخه تاريکي انجام ميگيرد(براون39،2010). بنفشه آفريقايي گياهي سايه دوست بوده و اين دليل ديگري براي رشد خوب اين گياه در خانهها است. افزايش نور اولين فاکتور تنظيم کننده براي زمان آغاز گلدهي و تعداد گلها است. توصيه معمول، ارتفاع 800 تا 1200 پاي بوده که در ميانه يک روز آفتابي ارتفاعي است که مشاهده ميشود. هرچند که اين مورد به دما و فصل وابسته است. در طي فصل زمستان که خورشيد در فاصله بيشتر از زمين قرار دارد(1200 فوت) در اين زمان نور تحت کنترل است و مقدار روشنايي کوتاه است و مدت زمان تاريکي بيشتر است. در تابستان زماني که اندازه روز بلند است مسافت تابش نور (800 پاي) کاهش مييابد. افزايش نور باعث سوخته شدن برگ و گل ميشود. در نبود نور کافي گياه داراي دمبرگ بلند شده ، برگها نازک و تعداد گلها کاهش و يا هيچ ميشوند. رشد بنفشه آفريقايي تحت نور مصنوعي موثر بوده است. سيستمي که براي کشت تجاري اين گياه طراحي شد به صورت نيمکتهاي چند طبقه بوده که در آن گياهان طبقات بالاي نور طبيعي را دريافت کرده و گياهاني که در لايههاي پايين تر قرار دارند از لامپهاي فلورسنت استفاده مي شود. تاسيساتي که به اين منظور طراحي ميشود فراهم کننده نور با ارتفاع 600 تا 900 پاي بوده همچنين دورهي نوردهي 14 تا 18 ساعت در روز بوده است(کسلر40،2004).
1-6-3 تنظيم رطوبت:
اين پنداشت وجود دارد که رطوبت وابسته به دما است. بنفشه آفريقايي به طور معمول در حضور رطوبت 50 تا 70 رشد خوبي را دارد. در طول تابستان که دما و نور افزايش پيدا ميکند تلاش براي حفظ اين رطوبت است. رطوبت کم در اين دامنه زماني باعث خشکيدگي در حاشيهي گلبرگ ميشود. سرچشمه رطوبت ميتواند تبخير سرمايي باشد و يا به وسيله آبياري باراني ايجاد شود، که ازطريق طبقات بالايي که خالي است چندين بار در طي روز انجام ميشود. در زمستان و به خصوص در شب که رطوبت بالا است مشکلي از اين لحاظ براي گياه وجود ندارد. زماني که مقدار رطوبت در شب به 100 برسد بوتريتيس توليد شده مانع گل دهي ميشود که بايد يک سنسور حساس به رطوبت داشت که با بالا رفتن رطوبت، فن تهوبه کننده شروع به کار کند.
1-6-4 مقدار دي اکسيد کربن:
رشد بنفشه آفريقايي در حضور اتمسفر گلخانهاي به علاوه 800 تا 1000 بخش بر ميليون افزايش مييابد. اين گمانه وجود دارد که در اين صورت و با کاهش شدت نور گياه بدون توقف رشد خواهد کرد.
1-6-5 مواد رشد:
سيستم ريشهاي اين گياه خوب بوده و مواد آلي را به راحتي جذب ميکند که اين مواد ميتواند به صورت مخلوط و يا به صورت مجزا در اختيار گياه قرار گيرد. در هر دوي اين موارد مقدار نمک محلول بايد کم باشد و توانايي نگهداري آب و مواد غذايي در آن بالا باشد. pH مورد نظر براي رشد اين گياه 5.8 تا 6.2 ميباشد.
1-6-6 آب دهي:
گلدان محيط کشت بنفشه آفريقايي بايد داراي آب باشد تا در زمان خشکي تعديل کننده محيط باشد که در اين صورت بهترين رشد را خواهد داشت. در فصل زمستان محيط گلدان براي مدت طولاني نبايد اشباع از آب باشد. يکي از علائم

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید