بيشتري نيز مي‌باشند. تگ‌هاي فعال در مقام مقايسه نسبت به تگ‌هاي غيرفعال بزرگ‌تر بوده و از پيچيدگي بيشتري نيز برخوردارند. همين موضوع باعث شده است که هزينه‌ي توليد آنان بالا باشد. عمر مفيد باطري موجود در تگ‌هاي فعال، دو تا هفت سال پيش‌بيني مي‌گردد[21]. تفاوت بين برچسب هاي نيمه فعال و فعال اين است که برچسب هاي نيمه فعال توان و قدرت ارسال داده هايشان را ندارند و فقط مي توانند از باتري داخلي براي توسعه دادن به محدوده خوانده شدن استفاده کنند. همچنين اين برچسب ها براي تامين کردن انرژي به منظور پخش و انتشار اطلاعات به تگ‌خوان‌ها احتياج دارند. در صورتي که برچسب هاي فعال به تگ‌خوان فقط جهت دريافت داده ها احتياج دارند. اين برچسب ها پيچيده تر و بسيار گران تر از برچسب هاي غير فعال هستند. اما مي توانند تا فاصله صد متري خوانده شوند و خوانايي بهتري دارند، مخصوصا هنگامي که در يک زمان خاص برچسب هاي بيشتري احتياج به خوانده شدن دارند[20].
همچنين برچسب هاي RFID مي‌توانند بر اساس نوع حافظه، فقط قابل خواندن، خواندن يا نوشتن و يا ترکيبي از هر دو نوع حافظه‌شان دسته‌بندي شوند. برچسب‌هاي فقط قابل خواندن تنها مي توانند خوانده شوند و نمي‌توانند به روز شوند يا تغيير پذيرند و ظرفيت حافظه اضافي براي ذخيره کردن داده‌هاي اضافي ندارند. همچنين اين برچسب هاي فقط قابل خواندن ساده ترين و ارزان ترين برچسب هاي موجود هستند و براي کالاهاي مسطح مفيد هستند. تگ‌هايي از اين نوع همانند کدهاي ميله‌اي مي‌باشند که فقط يک‌بار برنامه‌ريزي مي‌گردند (توسط يک توليد کننده). اين نوع تگ‌ها معمولا با حجم اندکي داده نظير شماره سريال و يا شماره قطعه که به صورت ثابت مي‌باشند، برنامه‌ريزي مي‌گردند و مي‌توان آنان را به سادگي با سيستم‌هاي موجود کدميله‌اي تلفيق کرد. برچسب هاي خواندني يا نوشتني مي توانند در هر زماني بازنويسي يا به روز شوند. تراشه مي‌تواند به طور کامل بازنويسي شده و بنابراين در صورت لزوم مي تواند دوباره استفاده گردد. در اين نوع تگ‌ها امکان ذخيره حجم بالايي از اطلاعات وجود دارد. تگ‌هاي ذکر شده از حافظه‌هايي با قابليت آدرس‌دهي استفاده مي‌نمايند که مي‌توان به راحتي با آدرس دهي مناسب، محتويات موجود در هر مکان حافظه را تغيير داد. برچسب هاي RFID اي که ترکيبي از هر دو هستند، اغلب در برچسب هاي نيمه فعال استفاده مي‌شوند[22].
با توجه به اين ويژگي مهم، اين‌گونه تگ‌ها را مي‌توان به منزله‌ي بانک‌هاي اطلاعاتي سيار در نظر گرفت که اطلاعات پويا و مهمي توسط آنان حمل مي‌گردد. با توجه به کاهش هزينه توليد اين گونه تگ‌ها در ساليان اخير و کاربرد گسترده‌ي آنان، استفاده از سيستم‌هاي RFID هم‌چنان روندي رو به رشد را با سرعت بالا طي مي‌نمايد[20].
آخرين روش براي دسته بندي برچسب ها، دسته بندي بر اساس فرکانس راديويي که در آن عمل مي کنند، مي باشد. برچسب ها مي توانند به عنوان برچسب هاي فرکانس پايين (LF)، فرکانس بالا (HF)، فرکانس بسيار بالا (UHF) و برچسب هاي فرکانس ريز موج دسته بندي شوند. فرکانس در عملکرد برچسب، محدوده خواندن و سرعت انتقال از برچسب خوان را تعيين مي کند. برچسب‌هايي که در فرکانس‌هاي بالاتر و مسافت‌هاي بيشتر قابل خوانده شدن باشند، برچسب هاي سريع تري هستند. البته در فرکانس‌هاي بالاتر، احتمال منحرف شدن موج بالاتر مي‌رود[22]. مهم‌ترين عامل اختلاف بين تگ‌ها، فرکانس کار آن‌ها مي‌باشد. فرکانس‌هاي پايين حدود صدکيلوهرتز و فرکانس‌هاي بالا چند گيگاهرتز را شامل مي‌شود. بر اساس فرکانس مورد استفاده، ارتباطي تگ يا تگ‌خوان نيز تعيين مي‌شود: فرکانس‌هاي پايين‌تر برد کمتري را پشتيباني مي‌کنند. عملکرد تگ‌ها در مجاورت مواد فلزي و مايع‌ها با توجه به فرکانس تغيير مي‌کند و تگ‌هاي فرکانس پايين، عملکرد و برد بهتري در مجاورت مايع‌ها و فلزها دارند. معمولا هر تگ RFID داراي مقداري حافظه (چند ده بيت تا چند کيلوبيت) براي ذخيره‌سازي اطلاعات است که قابليت نوشتن و خواندن را دارا هستند. جدول ذيل فرکانس متداول RFID را به همراه برد ارتباطي و قيمت حدودي و کاربرد نمونه به اختصار نشان مي‌دهد. در باندهاي فرکانس پايين، محدوده خواندن تگ‌هاي غيرفعال با توجه به بهره ضعيف آنتن چيزي بيش از يک متر نمي‌باشد. کارآئي سيستم هاي RFID متاثر از سطوح نم دار و يا آبکي است . سيگنال هاي HF نسبت به سيگنال هاي ميکروويو و UHF داراي قابليت نفوذپذيري بهتري در آب و ساير مايعات مي‌باشند . طول موج هاي کوتاه تر UHF داراي استعداد بيشتري جهت جذب در آب مي‌باشند. به همين دليل است که اغلب از تگ‌هاي HF براي برچسب گذاري مواد مايع استفاده مي‌گردد . در چنين مواردي مي‌توان از تگ‌هاي UHF نيز استفاده کرد ولي محدوده موثر خواندن آن به‌طرز محسوسي کاهش خواهد يافت. محيط هاي فلزي بر روي تمامي فرکانس هاي RFID تاثير مي‌گذارند . سيگنال هاي فرکانس راديويي قادر به عبور از فلزات نمي‌باشند و در مواردي که مواد فلزي در مجاورت آنتن کد خوان و يا آنتن تگ قرار بگيرند، رفتار سيستم دستخوش تغييرات عمده‌اي مي‌گردد. سيستم‌هاي RFID مستعد تداخل امواج از ساير سيستم‌هاي راديويي مي‌باشند . سيستم‌هاي RFID که در باند LF عمل مي‌نمايند، در معرض اين آسيب مي‌باشند . قابل ذکر است که فرکانس‌هاي LF ، تحمل اتلاف در مسير زياد و يا تضعيف خيلي کم در مسافت هاي کوتاه را ندارند ( در مقام مقايسه با فرکانس هاي بالاتر ). اين بدان معني است که سيگنال هاي راديويي ساير سيستم هاي ارتباطي که در محدوده مشابه فرکانسي LF کار مي‌کنند، داراي مقاومت ميداني بالائي در آنتن يک بررسي کننده RFID خواهند شد که مي‌تواند به تداخل امواج منتج گردد. در سمت ديگر طيف، سيستم هاي ميکروويو داراي استعداد کمتري براي تداخل امواج مي‌باشند چراکه افت مسير در باند ميکروويو براي فرکانس‌هاي پايين بسيار بيشتر است[23]. جدول ? فرکانس‌هاي متداول RFID را به همراه برد ارتباطي و قيمت حدودي و کاربرد نمونه به اختصار نشان مي‌دهد.

فرکانس
برد ارتباطي
حدود قيمت
کاربرد نمونه
فرکانس پايين
125 KHz
چند سانتي‌متر
چند سنت
رديابي حيوانات
فرکانس بالا
13.56 MHz
يک‌ متر
پنجاه سنت
کنترل تردد
فرکانس بسيار بالا
860-930 MHz
هفت متر
پنجاه سنت
زنجيره تامين/ فروشگاه
مايکروويو
2.4 GHz
ده متر
چند دلار
عوارض خودرو
جدول ?-?: فرکانس‌هاي متداول RFID و مشخصات معمول آن‌ها

?-?- استاندرهاي شناسه‌گذاري RFID
فناوري RFID، فناوري به نسبت جديدي است و روز به روز در حال توسعه است. از آنجا که کاربردهاي اين فناوري بسيار متنوع و جدااز هم مي‌باشند، استاندار جهاني يک‌پارچه‌اي براي شناسايي تگ‌هاي RFID هنوز موجود نيست. در جايي که فناوري بارکد (کد ميله‌اي) از استاندار جهاني UPC52 پيروي مي‌کند، هيچ کد جهاني براي RFID معرفي نشده است. به‌علت عدم توافق بر سر استاندارد واحد از سوي توليد کنندگان قطعات و مؤسسات توسعه فناوري در اين زمينه، استانداردهاي مختلفي در سطح جهان با کاربردهاي بين المللي و ملي براي اين فناوري و ابزارهاي مرتبط با آن وضع شده اند[23]. يکي از پرکاربرد ترين استاندارد موجود استاندارد EPC‌53 مي باشد. شناسه گذاري در اين استاندارد بر پايه استاندارد UPC که همان استاندارد بکار رفته در بارکدها مي باشد است. استاندارد EPC محصول مرکز تشخيص هويت خودکار دانشگاه MIT‌54 که کنسرسيومي متشکل از ??? شرکت و دانشگاه بين‌المللي است مي‌باشد. موازي با تلاش هاي استانداردسازي MIT تعدادي شركاي تجاري شامل Procter & Gamble ، Gillette و Wal-Mart كنسرسيومي براي شناسايي خودكار در سال 1999 براي تحقيق در مورد تكنولوژي ها و استاندارد هاي RFID تنظيم كردند. اعضاي شناسايي خودكار شامل خورده فروشاني از قبيل Wal-Mart ، Gilette ، Coca Cola ، Unilever ، Tesco ، Carrefour و Ahold بودند[8].
استاندارد EPC يک گروه از کدهايي است که براي کار با تگ‌هاي RFID و به عنوان مکمل بارکد طراحي گرديد. EPC براي برطرف کردن نيازهاي مختلف صنايع و تضمين يکتايي تمام تگ‌هاي به کار رفته در گروه کدهاي مرتبط با خود به کار مي‌رود، با اين وجود اين تضمين شامل يکتايي هويت توليدات نمي‌گردد و فقط يکتايي تگ‌ها را تضمين مي‌کند وظيفه تطبيق کدهايي که از قبل وجود داشته‌اند و هم کدهايي که تازه تعريف شده‌اند را بر عهده دارد. چون EPC با دو پروتکل قديمي UPC و EAN سازگاري ندارد، بنابراين به دو کد متفاوت براي يک محصول و در سيستم کدينگ متفاوت نياز دارد. تگ‌هاي EPC براي مشخص کردن تمام توليدات در گروه‌هاي مختلف – همانطور که بارکدها اين کار را انجام مي‌دهند- به کار مي‌روند، ولي به علت نياز به قطعات الکترونيکي در RFID داراي قيمت بيشتري از يک برچسب قابل قرائت مي‌باشند، ولي در برابر تغييرات محيطي و از کار افتادن مقاومت بسيار بيشتري دارند. تگ‌هاي RFID مرتبط با ECP داراي دو نوع بسيار رايج مي‌باشد، يک کلمه ?? بيتي و يک کلمه ?? بيتي ولي امکان ارتقاي تعداد بيت‌ها تا ??? بيت نيز مهيا است که هم اکنون مدل ??? بيتي آن نيز موجود است ولي هنوز فرا‌گير نشده است [24] که در شکل زير ساختار کلي آن را مي‌بينيم.

شکل?-?: ساختار کلي استاندارد EPC

استاندارد ?? بيتي داراي?? بيت براي شماره سريال، ?? بيت براي کد کالا، ?? بيت براي کد شرکت توليد کننده و ? بيت سرآيند مي باشد. استاندارد ?? بيتي داراي ?? بيت براي شماره سريال، ?? بيت براي کد کالا، ?? بيت براي کد شرکت توليد کننده کالا و ? بيت به عنوان سرآيند است. يعني براي تغيير يا ارتقاي سيستم نيازي به بازنويسي اطلاعات نيست. کدهاي ?? بيتي عموما براي محيط‌هاي بسته و نقشه‌هاي کاري کوچک و کدهاي ?? بيتي براي محيط‌هاي بزرگ و فضاي کاري گسترده به کار مي‌رود. همانند شکل بالا تگ‌ها شامل ? خانه حافظه مي‌باشند. بخش اول که سرآيند نام دارد شماره نوع تگ را در بر مي‌گيرد که مشخص مي‌کند تگ فعال، غيرفعال و يا نيمه فعال است. قسمت دوم حافظه کد شناسايي توليد کننده‌ي کالا را مشخص مي‌کند. قسمت سوم حافظه کد شناسايي کالا است که نوع کالا را مشخص مي‌کند. تا اين بخش سطح شناسايي کالا شبيه سيستم کدگذاري بارکد مي‌باشد. قسمت چهارم حافظه شناسه‌ي منحصربه فرد يا شماره سريال است، در اين قسمت از حافظه هر توليد کننده مي‌تواند کالاي خود را انحصرا شناسه گذاري کند و اين قسمت اطمينان لازم را براي توليدکننده حاصل مي‌‌کند که کالاي موردنظر در هر کجاي دنيا از کالاي ديگر تميز دهد[8]. از ويژگي‌هاي مهم و اضافي استاندارد EPC اين است که مي‌توان از اين طريق به يک شبکه‌ي جهاني يکپارچه متصل بود که تمام شرکاي زنجيره‌ي تامين کالاها به يکديگر وصل هستند که به آن‌ها اجازه‌ي به اشتراک‌گذاري اطلاعات مربوط به RFID را مي‌دهد. اين شبکه شامل اطلاعات مربوط به محصولات، اطلاعات اضافي مربوط به مکان و لحظه‌ي فروش و تاريخچه‌ي ردگيري محصول و خدمات آن مي‌باشد[24].

?-?- مزاياي استفاده از RFID
استفاده از فناوري RFID با اتوماسيون فرآيند هاي كاري، هزينه فعاليت هاي دستي را كاهش مي دهد و باعث افزايش سرعت انجام فرآيندها مي‌گردد. با حذف دخالت انسان در ورود اطلاعات، خطا را كاهش و دقت اطلاعات جمع آوري شده را افزايش مي‌دهد. فناوري RFID امكان كنترل فرآيند هاي غير قابل رؤيت و نيز ويرايش اطلاعات برچسب‌ها را در اختيار ما مي‌گذارد. همچنين به افزايش امنيت، اطلاعات و يكپارچگي سيستم مي‌انجامد. البته بايد گوشزد کرد كه طراحي و اجراي يك سيستم RFID به سادگي نصب و راه اندازي چند تگ خوان و چاپگر و چسبانيدن چند تگ به

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید